Skip to content

Հիշում եմ դեմքը քո ծեր

July 28, 2010

Էս բանաստեղծությունը գրել ա ինձ շատ հարազատ մի մարդ՝ Վարդինե Գրիգորյանը: Էս կարդալուց հնարավոր չի մարդու սիրտը չլցվի….

Որքան կուզեի` մայրս ծեր լիներ,
Մեջքը` կորացած ու տձև լիներ,
Աչքերը` խավար մշուշով պատված,
Անուշ ձեռքերը` դալուկ, կնճռոտված:

Արծաթը փայլեր նրա մազերին
Կամ, որ վարսերը ճերմակ լինեին,
Լիներ զայրացկոտ, բայց և բարեհաճ
Եվ ծերությունից փոքր-ինչ քմահաճ:

Որքան կուզեի մայրս ծեր լիներ
Եվ ապրեր, ապրեր գեթ մի դար ապրեր,
Չմեռներ` իր կես դարին չհասած,
Չմեռներ` ճերմակ վարսեր չտեսած:

Որքան կուզեի` մայրս ծեր լիներ…
2001թ.

Advertisements
Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: